Σελίδες γνωριμιών


Πριν από το internet για να γνωρίσεις κάποιον υπήρχαν οι λεγόμενες «πιάτσες» (Πεδίο του Άρεως, Πλατεία Κουμουνδούρου, Πλατεία Βάθη, Ομόνοια, Σύνταγμα κλπ).
Η κάθε μια είχε το δικό της χαρακτήρα, την επικινδυνότητα, και το είδος των gay που συγκέντρωνε.
Δύσκολες εποχές γιατί ήταν άγνωστοι άνθρωποι και τους συναντούσες συνήθως νύχτα.
Υπήρχαν και τα gay bars, αλλά εκεί ήταν μόνο σχεδόν φιλικό το περιβάλλον και οι περισσότεροι σύχναζαν για να δουν τους γνωστούς τους. Ο έρωτας συνήθως απουσίαζε και όταν βράζει το αίμα σου αυτό είναι το μόνο ζητούμενο.
Υπήρχαν όμως και τα gay περιοδικά όπου μπορούσες να βάλεις αγγελία ψάχνοντας το ταίρι σου. Ο πιθανός ενδιαφερόμενος σου απαντούσε με γράμμα και φωτογραφίες.
Εννοείται πως δεν ήταν δυνατόν να έρθει τέτοιο γράμμα στο σπίτι σου, να το δει ο ταχυδρόμος, οι γονείς κλπ.
Έτσι νοικιάζαμε ταχυδρομικές θυρίδες. Εννοείται πάλι όχι στα τοπικά ταχυδρομεία, γιατί πώς θα δικαιολογούσες τη θυρίδα; Τι την ήθελες;
Ο φόβος της κοινωνικής κατακραυγής μεγάλος και έτσι νοικιάζαμε όλοι θυρίδες στο κεντρικό Ταχυδρομείο στην Ομόνοια.
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα ήταν η εμφάνιση των φωτογραφιών.
Πώς να πας στο γνωστό φωτογράφο της γειτονιάς και να βγάλεις φωτογραφία στα καλά καθούμενα; Δύσκολο γιατί θα το συζητούσε και φωτογραφίες έβγαζαν μόνο για να στείλουν στους μετανάστες συγγενείς ή για κάποιο κοινωνικό γεγονός (γάμοι κλπ).
Τα παιδιά επίσης που ζούσαν στην επαρχία έπρεπε να φύγουν και να πάνε για ένα διήμερο τουλάχιστον στην πιο κοντινή μεγάλη πόλη.
Πολύ δύσκολο να το δικαιολογήσουν κι αυτό και τα έξοδα πολλά.
Με την λειτουργία του internet έκαναν την εμφάνισή τους και οι σελίδες γνωριμιών.
Ανάσα.
Ενώ δηλαδή ο κολλητός σου straight μπορούσε να κάνει καμάκι παντού, στην καφετέρια, στο δρόμο κλπ, εμείς έπρεπε να τα κάνουμε όλα κρυφά.
Σελίδες γνωριμιών λοιπόν, που πλέον έχουν εξελιχτεί τόσο πολύ που μπορείς να βρεις κάποιον σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας, να μη σου πω και του κόσμου σε κάποιο ταξίδι σου.
Οι σελίδες αυτές έχουν κατηγορηθεί για πολλά: απρόσωπες, ψυχρές ακόμα κι επικίνδυνες.
Μα για σκεφτείτε τώρα με την οικονομική ανέχεια και την ανεργία πόσοι έχουν τη δυνατότητα να φύγουν από τον τόπο τους;
Και επειδή η κοινωνική κατακραυγή καλά κρατά ακόμα, οι σελίδες αυτές είναι σωτήριες.
Τα γράφω αυτά επειδή πολλοί πιστεύουν πως το δικαίωμα της διαφορετικότητας και της κοινωνικής αποδοχής, είναι δεδομένα και έπεσαν από τον ουρανό, έτσι από μόνα τους.

Share

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *